This is the world we live in

Dagenlange beschietingen of onzekere stiltes. Daarnaast zorgen voor zijn kinderen en hulpverlening bieden als verpleger in het Elisabeth Ziekenhuis of waar hij ook maar kan. Dat is de dagelijkse realiteit van Frank uit de Voltstraat. Als de omstandigheden het toelaten, neemt hij zijn kinderen mee naar de parkeerplaats achter het appartementencomplex waar hij woont. Al is het maar 5 minuten, om heel even wat frisse(re) lucht in te ademen, voordat ze weer naar binnen moeten. Vanuit het raam in hun appartement zien ze rook van verschillende locaties. Ook weer elke dag anders.

"Sinds het begin van de oorlog is het leven een chaotisch bestaan. We hebben nog geluk dat op de begane grond er nog een kraan is waar nog water uitkomt. Daar sta je dus 's ochtends al in de rij, heel misschien kun je onder bewoners wat voedsel handelen, en weer naar boven om een brood te bakken van het kleine beetje bloem dat we nog hebben. Het enige wat nog constant is, zijn de nieuwsberichten die we op de radio horen (http://the-siege-of-tilburg.blogspot.com/2011/01/het-blijft-droog-vandaag.html)."

Tijdens de gevechten in Zuid werd zijn appartement door Burgertroepen ingenomen, en later nadat de Burgertroepen vertrokken waren, door Militairen. Het zijn de vele problemen die iedereen in Tilburg heeft. Vernietiging op grote schaal en door blokkades, te weinig materiaal om reparaties te doen. En dan heb je het nog niet eens over plunderingen.

Ravage in de Voltstraat na de gevechten in Zuid

"Ze hebben bijna niets heel gelaten! Twee deuren heb ik via smokkelaars weten aan te komen. En schotten voor de kapotte ramen heb ik geïmproviseerd met verschillend materiaal. Sowieso als je iets bij smokkelaars besteld is het gruwelijk duur en moet je weken, zo niet maanden wachten. Met de kou is het vooral voor mijn kinderen onbehaaglijk. Het enigste wat ik eigenlijk nu het liefste zou willen is een bed voor de kinderen, maar daar valt niet aan te komen dus moeten ze op een matras op de grond slapen. De VN heeft dan wel dekens uitgedeeld, maar een dekentje is niet genoeg! En dan maak ik me gruwelijk zorgen om hun gezondheid."

Twee weken lang moest hij zijn appartement verlaten door gevechten en de inname door Burgertroepen en later de Militairen. Door Frank zijn baan als verpleger, konden ze in een ruimte in het Elisabeth Ziekenhuis onderdak krijgen, en kon hij ondertussen heel veel hulp verlenen.

"Tijdens die gevechten was het hier al helemaal een gekkenhuis. Op een gegeven moment raakte het ziekenhuis ook te vol en moesten we naar vrienden toe. Soms kan je gewoon niet naar buiten. Je voelt je op straat constant bedreigd. Zowel in Zuid, als het centrum of West, maakt niet uit! Je bent je leven gewoon niet zeker! Maar 'it's the world we live in', we leven van dag tot dag."

Collateral Damage

Friendly Fire is an oxymoron.
- Sgt. John G. Ford, US Army, 0ct. 2007, foreword in DMZ 4 by Brian Wood, Riccardo Burchielli, Nathan Fox

De autoriteiten en burgerinstanties hebben de regering gevraagd, duidelijkheid te verschaffen over de gevechten van de afgelopen week. Hierbij zouden zo ongeveer tussen de 15 en 50 mensen zijn omgekomen. Later waren er schattingen van ongeveer 45 burgerslachtoffers en minimaal 200 gewonden. Het geschatte dodental is nu opgelopen naar 70 burgerslachtoffers. Zowel door Militairen als Burgertroepen.

- “Er was geen waarschuwing! Het begon ineens en ze zeiden alleen dat als er werd gevochten wij binnen moesten blijven. Pas uren later hielp een soldaat ons uit de gevarenzone.”

- “De autoriteiten hadden ons gezegd dat wanneer er gevochten wordt je dekking moet zoeken, want anders loop je gevaar! Maar zelfs toen we in de kelder zaten werd deze beschoten.”
Door wie werden jullie beschoten?
- “Door Militairen! Die dachten dat hier Burgertroepen zaten!”

Militairen en aanvankelijk ook de autoriteiten spreken van een succesvolle operatie, nu de rust weer gedeeltelijk is hersteld. Maar mensenrechtenorganisaties trekken andere conclusies.
“Mensen werden gebombardeerd, en ook buiten de gevechtszones. Bij die bombardementen zijn de meeste slachtoffers gevallen. Er was niet gewaarschuwd! Als er was gewaarschuwd hadden burgers het gebied kunnen verlaten, en had er door Militairen en de autoriteiten efficiënter tegen Burgertroepen opgetreden kunnen worden!”

Tot nu toe valt nog steeds niet precies vast te stellen hoeveel burgerslachtoffers er zijn gevallen. Militairen reageerden op bovenstaande reacties dat het erg moeilijk is om onderscheid te maken tussen burgers en Burgertroepen. “De persoon die van de ene naar de andere kant van de straat rent kan daar een wapen hebben liggen. En als we ons omdraaien, kan hij m weer weggelegd hebben en dan mogen we niet ingrijpen.”
Hiernaast zijn er zowel berichten als geruchten dat er burgers door Burgertroepen werden gedood of werden gebruikt als menselijk schild.

Voor de mensen hier is het uiterst complex. Ze lijden onder de Burgertroepen, milities en terroristen. Maar ook onder de autoriteiten en Militairen die de orde willen herstellen en de stad willen ontzetten.

Tot nu toe is er nog niet gereageerd op de verdwaalde mortierinslagen, buiten de gevechtszone.

Horror, geruchten, schoten en stilte in de stad

Na de strijd van de afgelopen dagen komt er rust en hulpverlening deels op gang. De lucht is dan dik van sigarettenrook en als het kan zijn café’s volop bezet. Hoe toepasselijk is het dan om songteksten uit de radio te horen als: “You can stay under my umbrella” of “The times they are a-changin”.

Het nieuws begint zich op dit soort momenten al snel te verspreiden. Of beter gezegd; onbevestigde berichten. Het meeste via telefoons of internet voor mensen die nog verbinding kunnen krijgen. Het heeft me een flinke tijd gekost om uit te vinden dat er ruim 45 mensen zijn omgekomen en minimaal 200 gewonden. Nog steeds is niet duidelijk wat de cijfers zijn van strijdende partijen en burgers. Dit is ook nog niet belangrijk zolang er nog over gespeculeerd wordt en nog niks bevestigd is. Je begint hier wel over te speculeren wanneer je hulpverleners aan het werk ziet of berichten hoort van journalisten en reporters over de toestand bij de ziekenhuizen. Waar mensen ook staan te wachten of er iemand binnen wordt gebracht die bij hun hoort. Voorlopig dus nog onduidelijkheid, maar schattingen door onafhankelijke waarnemers luiden tussen de 40 en 60 burgerslachtoffers.

Terwijl ik dit allemaal tot me neem klinkt er zo af en toe ergens een schot, duikt iedereen weg, worden er nog wat schoten uitgewisseld en gaat een ieder weer verder met waar ie mee bezig was. En ik ook.